head> BekkenOrgaanVerzakking: Bekkenbodem en U
Bekkenbodem en U

zaterdag, november 25, 2006

Bekkenbodem en U



Het bekken van de vrouw kan vergeleken worden met het cement in een muur; het geeft steun aan diverse organen. Meestal is deze steun goed, maar soms kan het zonder enige waarschuwing wegvallen. Dit kan geleidelijk gebeuren, maar ook acuut. De vezelige weefsellagen, die aanwezig zijn in de bekkenbodem, kunnen gezien worden als het ‘cement’ van de bekkenbodem en geven de benodigde steun. Dit wordt echter niet aanvaardt door alle specialisten die zich bezighouden met bekkenbodem-gynaecologie.

Met betrekking tot dit verhaal gaan we er gemakshalve vanuit dat de bekkenbodem een gelaagd steunsysteem is, voorzien van vezelige lagen of banden. Deze bandlagen geven steun aan de centrale tunnel, de vagina. De vagina is als het ware de verbinding tussen de buitenwereld en de buik. Het ‘verkeer’ door deze tunnel, is van diverse grootten. Zo heb je het normale geslachtsverkeer als gevolg van de seksuele behoeften aan de ene kant, en een baby aan de andere uiterste kant! Als het vezelige steunsysteem echter ontbreekt, zullen de omringende organen verzakken in de vaginale tunnel. Dit wordt bekkenbodemverzakking genoemd (POP, of Pelvic Organ Prolapse).

Het is niet moeilijk om te begrijpen dat de schade die veroorzaakt is aan deze vezelige lagen of banden, bijvoorbeeld door een bevalling, leidt tot het verlies van ondersteuning en het verzakken van de organen in de vagina. Het verhaal blijft echter niet zo simpel als dit.
  • zien:geboorte en bekkenbodem; een review artikle(in het Engels)

  • Bij sommige vrouwen komt deze verzakking voor zonder dat men bevallen is of zonder dat men bevallen is van een uitzonderlijk grote baby. Het kan genetisch zijn.
    De samenstelling van weefselintegriteit is bij mensen genetisch bepaald. Als moeder, zussen of tantes een verzakkingprobleem gehad hebben, is de kans groot dat ook andere vrouwelijke familieleden hier problemen mee krijgen. Deze genetische factoren spelen dan ook de grootste rol bij het ontstaan van een verzakking. Bij vrouwen die een soepele bevalling hebben gehad, waarbij vooral het tweede gedeelte van de bevalling snel gegaan is, komt een verzakking op latere leeftijd voor. Vooral rond of de menopauze, wanneer het oestrogeengehalte zakt. De daling in het oestrogeenniveau kan de laatste factor zijn die een verzakking veroorzaakt. Dit kan de verklaring zijn, waarom een verzakking vaker voorkomt bij oudere vrouwen.

    Medisch gezien is het nieuws, met betrekking tot dit onderwerp, niet goed. We weten hoe vaak dit gebeurt en we weten ook waarom het gebeurt. Wat ik echter niet kan aanbrengen vanuit ons werkgebied is een manier om de verzakking te corrigeren. We weten zelfs niet precies wat de symptomatische of anatomische aandachtspunten zijn. Een ingreep in de verzwakte delen zal helaas niet altijd leiden tot een verbetering van het probleem. Bij de extreme gevallen is de oorzaak meestal vrij gemakkelijk te vinden. De kleinere afwijkingen zijn echter een groter probleem. Een extra complicerende factor is dat sommige symptomen pas duidelijk worden na een ingreep of nieuwe symptomen doen zich voor (die niet altijd gerelateerd zijn aan de ingreep). Het is dan ook niet verwonderlijk dat er in de medische wereld nog veel vragen bestaan over de symptomen en de voortekenen van een verzakking, en nog belangrijker, de benadering tot het probleem.
  • als over symptomen van verzakking


  • Toch is er licht aan het einde van de tunnel. De laatste jaren is de kennis in ons vakgebied enorm toegenomen. Het gehele vakgebied van ‘urogynaecology’ heeft een groeispurt doorgemaakt, zowel in aantallen geïnteresseerde gynaecologen als in nieuwe benaderingen door middel van kenmerkende chirurgische technieken. Het wordt algemeen aanvaard dat een operatieve ingreep in de verzwakte delen nodig is, vooral in gevorderde gevallen.

    De meest doeltreffende ingreep is echter nog niet gevonden. Verschillende technieken worden momenteel getest. Zelfs dit is niet gemakkelijk. Dezelfde techniek kan bij de één betere resultaten opleveren dan bij de ander; de pathologie zal dit bepalen. Het mijnenveld van de successen en de mislukkingen van bekkenbodemingrepen zal altijd blijven bestaan. In een ander artikel zal ik meer uitleg geven over de bekkenbodem en bekkenbodemchirurgie.

    De bekkenbodem en de problemen hiermee worden vaak geassocieerd met de functie van de blaas. Blaasproblemen zijn voor een patiënt vaak dramatisch en brengen veel zorgen met zich mee. Toch denk ik dat in de toekomst het gebrekkige functioneren van de overige bekkenorganen, zoals problemen aan de vagina en het rectum, meer en meer naar voren zullen komen in de gehele context van een bekkenbodemverzakking. Een nieuwe of betere naam voor ons vakgebied, nu is dit ‘urogynaecology’, zal dan ook naar voren gebracht moeten worden. Het gaat immers over de blaas (uro), de vagina (colpo) en het anusrectum (procto). Een vreemd woord als urocolpoproctologie zou dan bijvoorbeeld een benaming kunnen zijn.

    Kijk hier voor een goed video wat bekkenbodem problematiek en de delemma van de bekkenbodem spesialis goed illustreerde.

    Door middel van deze website wil ik graag een forum en een venster creëren voor vrouwen. Een venster waarmee ze zichzelf op de hoogte kunnen stellen van het werk van de specialisten en hoe we met dit (bekkenbodem)probleem omgaan.
    BEKKENBODEM OPERATIES en U naar boven

    4 Comments:

    Anonymous Anoniem said...

    Hoe groot is het risico op incontinentie na voorwand correctie? en welke risico's zijn er nog meer t.o.v. niet ingrijpen?

    9:10 a.m.  
    Blogger andri nieuwoudt said...

    Er zijn in de brede een aantal manieren om een voorwand correctie uit te voeren:
    1.Directe techniek: met deze wordt de uitzakking direct vanuit de midlijn uit geduwd- zogenaamde "Reven"of Anterior Colporrhaphy. Met deze klassiek techniek wordt herkent dat het niet stress incontinentie aanspreken, en in 10 % zal het leiden tot "de novo" stress incontinentie- met ander woorden: geen voor operatie stress incontinentie, maar wel na operatieve incontinentie. Groot nadeel van deze techniek is dat het niet de onderliggend schade aanspreken en dus in tot 30-60% van gevallen de verzakking weer binnen 5 jaar te voor schijn komen.
    2. Indirecte techniek van herstel krijgen meer aandacht sinds 2000. Met deze wordt langs de blaas tegen aan de bekkenwand een versterking ingebouwd wat de blaas indirect uit ligt vanuit de vagina. Deze techniek kan in 3 delen verdeeld wordt: een brug van buiten lichamelijk weefsel ( synthetisch of biologisch)wordt ingebracht, lichaam eigen weefsel wordt gehecht op het gebied van schade ( Vaginale Side en Site Specific Repair-zien www.nieuwoudt.nl )en een kombinatie van VSSR en inbrengen van biologisch materiaal om de wond te ondersteunde (deze wordt thans door mij gedaan met goede gevolgen). In laatstgenoemde techniek zien ik weinig de novo incontinentie en zelfs in een hoge aantal gevallen opklaring van incontinentie. De cijfers zijn echter nog over een te kort tijdperk om conclusies te maken.
    Niet ingrijpen: meest waarschijnlijk zal de probleem alleen maar vergroten. Thans doe ik een 6 maandelijks opvolg van controles in het genen wat niet chirurgie willen- zo doende kan men ziet of het erger worden of het zelfde blijven.

    8:15 a.m.  
    Anonymous Anoniem said...

    Geachte Andri Nieuwoudt,
    Bijna anderhalf jaar sinds ik de eerste keer uw blog las en sinds ik een gynaecoloog bezocht. De prolaps viel wel mee vondt ie en dat klopt ook: als mijn darmen geen race houden om de inhoud zo snel mogelijk weg te werken valt de prolaps wel mee. Ik heb met wisselend succes geprobeerd mijn ingewanden in bedwang te houden, maar dat lukt lang niet altijd.
    Als mijn buik kalm is, valt de prolaps mee en is operatie nog niet nodig;als mijn buik stormt, is de prolaps duidelijk aanwezig en heel vervelend en pijnlijk. Maar dat weerhoud mij ook: immers als ik na de operatie een buik met storm heb, is de buikpers enorm verhoogd en dat kan toch niet goed zijn voor de hechtingen. Er wordt aangeraden wekenlang niet te bukken en tillen om goed te genezen, maar hoe houd ik die buik in bedwang? Groet van Marcella

    10:20 p.m.  
    Blogger andri nieuwoudt said...

    ik denk dat je moet aanvaren dat deze alleen maar erger gaan worden! Als er een duidelijke uitstulping is van de achterwand, moet dat herstelt worden.
    Er zijn meer dan een methode van herstel: centrale reven- volgens mij niet de aangewezen methode- en een utero-sacraal colpopextie: laatstgenoemde is een site specifiek manier om de achterwand schade re herstelt en ook volgens mij de aangewezen methode.
    ongelukkig is de reven techniek nog de standaard methode wat algemene gynaecologen doen.
    Volgens mij is veel van de regeltjes niet nodig- ik denk je mag tillen, je moet zoveel als mogelijk bewegen na operatief en darm werking zal niet veel schede geven, behalve als er een hardlijvigheid intrede. Zachte stoelgang is aan te bevelen.

    10:01 a.m.  

    Een reactie plaatsen

    << Home

    thinkarete - where you go to grow
    ANDRI
    email andrinieuwoudt